Uzmanlara Sorulan Sorular
ayla dereli (moonlight) tarafından 5 Eylül, 2011 - 18:29:30 tarihinde Kli. Psk. Emre KONUK isimli uzmana sorulmuş.

hocam merhaba.ben üniversite son sınıf öğrencisiyim yaklaşık 3 yıldır biriyle birlikteyim.bana da ailesinede çok sorun çıkartan sinirli biri.paranoyak düşünceleri oldukça fazla,kimsenin kendinden başkasını beğenmesini istemiyor özellikle de benim.böyle bir şeyi anladığında bana paranoyakça sorular soruyor istediğii cevapları alamazsa şiddete başvuruyor.2,5 yıl şiddet gördüm ondan bazen hep bazen de aralıklarla...onunlayken konuştuğum her kelimeye dikkat etmeye uğraşıyorum yoksa sonrası bir felaket oluyor.babası hariç annesine kız kardeşine bana çok kötü küfürler ediyor.sinirlendiğinde gözü hiç bir şey görmüyor.ayrılmaya çalıştığımda beni ailemi aramakla tehdit ediyor.aslında ona yardımcı olabilmek için uğraşıyorum ve onun sorunlarını tahmin ediyorum onda narsistlik paranoyaklık ve takıntıları var.mesela sürekli BURNUnun etrafıyla oynuyor ailesi hep oğlum yapma diyor elini çekiyor sonra tekrar burnunun derisini tırnaklıyor yukarı kaldırıyor hatta ufak bir kıkırdak çıkıntı bile oluştu burnunda.böyle takıntıları var.2sene beni saçma sebebler ve kıskançlıkla dövdü ailesi de gördü engel olmaya uğraştı onunla devamlı konuştular .daha önce babası durumları çok iyiyken hastalık geçirip işleri bozulmuş bu nedenle de psikiyatrist ona lustral vermiş yüksek dozda.şimdi azalttı.mesela kendisine ait olmayan sanki kendi yaşamış gibi olaylar anlatıyor.yani halk dilinde palavralar anlatıyor.bunu ailesiyle tanışmadan önce daha çok yapıyordu şimdi ailesiyle yakın olduğum için pek yapmıyor.edebiyat ödülü aldım demişti ailesinin yanında sorunca hemen beni susturdu sinirlendi falan ve buna benzer daha bir çok şey.sinirlenince bambaşka oluyor ikinci bir insan çıkıyor ortaya sanki.ben çok zeki ve donanımlıyım çok şükür ki dediğinde vete hayatım öylesin demezsem ne o değil miyim diye kavga çıkarıyor.normal hali öyle düzgün iyi kalpli vicdanlı ki.bu arada oldukça zeki ve kültürel donanım bakımından mükemmel bir insan.arkadaşları ve onu yeni tanıyanlar bile çok bilgili kültürlü olduğunu söylüyorlar.böyle bir ÇELİŞKİnin olması o kadar ilginç ki.bir yanı inanılmaz mükemmel bir insan ama takıntıları kişisel bozuklukları hortlayınca tam bir hasta haline dönüşüyor.yakıştırmak istemiyorum ama tıpkı bir şizofren gibi.sorunlarını biliyorum ama müdahale edemiyorum.aileside bende psikolog için uğraştık ama nafile psikoloji bilimiyle de ilgili ve asla gitmek istemiyor.neyapabiliriz?bu durum geçebilir mi lütfen yardımcı olun yoksa daha da mı kötü hale gelecek korkuyorum...ben inanılmaz sakin uysal biriydim şimdi öyle sinirli ve anlaşılmaz bir insan oldum ki anlatamam.onu bırakamıyorum teli falan kapattığımda dayanamıyor ve tekrar açıyorum ve tabi barışıyoruz...lütfen bilgi verin...teşekkürler

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
"Gizli Üye" tarafından 4 Eylül, 2011 - 16:25:20 tarihinde Uzm. Psk. Şirin Hacıömeroğlu Atçeken isimli uzmana sorulmuş.

mrb sirin hanim ben adil 23 yasindayim ve bi trauma sonrasi yaklasik 4 senedir kisisellik yasiyorum az önce youtubeda emdr ile ilgili videonisi izledim ve bana cok inandirici ve mantikli geldi..... acaba bana yardimci ola bilirmisiniz? yanliz bi sorun var ben almanyada yasiyorum eger gerekirse istanbula gele bilirim eger interneten olursa therapie daha iyi olur benim icin. simdiden tesekkürler. saygilarimla adil hersan

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
ebru çetin (yeşim) tarafından 4 Eylül, 2011 - 02:13:27 tarihinde Uzm. Dr. Sümer Öztanrıöver isimli uzmana sorulmuş.

merhabalar hocam,
ben 23 yaşındayım.Kendimi bildim bileli anneme aşırı bağımlıyım.Küçükken annemden ayrı kalmamak için okula bile gitmek istemezdim,annem beni okula ağlaya ağlaya gönderirdi.Evden ve annemden ilk ayrılışım 17 yaşında üniversiteyi kazanmamla oldu.Evden kilometrelerce uzakta bir yer benim için kabustu.Her gidip gelişimde ağladım ağladım ağladım...Dört yılımı ağlayarak geçirdim ve okulumu bitirip memleketimde annemin yanında işime başladım.Annemin yanındayken çok mutluydum.Ama mayıs ayında evlendim ve bu kararı nasıl verdim bende anlayamadım.Aşık olduğumu sandım ve şu anda da evliyim.Eşimi seviyorum ancak yine aklım annemde.İki güne bir anneme gidiyorum.Her gün defalarca arıyorum.Bir ihtiyacı olduğunda koşuyorum.Ama beni en çok rahatsız eden yatağıma yattığımda annemden ayrı olduğum için üzüldüğümü anlamak oluyor.Eşim de bende memuruz ve eşimin dört sene sonra muhtemelen tayini çıkıcak ve ben şimdiden annemden nasıl ayrılacağımı düşünerek üzülüyorum sıkılıyorum daralıyorum.Annemi o kadar seviyorum ki kayınvalidemin çok istemesine rağmen ona anne diyemiyorum,hatta anneme ihanet etmişim gibi hissetmemek için onu öpmüyorum,sarılmıyorum onu sevmiyorum,Isınamıyorum.Eşimin de beni anlamasını beklemiyorum zaten.Malum erkekler böyle şeylerden pek anlamıyor. Bir de küçük kızkardeşim var.Onüç yaşında onuda ben kendime aşırı bağlamıştım ve sanırım o da şu an benim anneme hissettiklerimi bana hissediyor.Ne yapmalıyım ne yapabilirim.Bu saatten sonra bu bağımlılık düzelir mi bilemiyorum.Lütfen bana yardımcı olur musunuz?

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
"Gizli Üye" tarafından 1 Eylül, 2011 - 03:46:02 tarihinde Uzm. Dr. Sümer Öztanrıöver isimli uzmana sorulmuş.

benim psikiatriye gitmeye vaktim olmadı bu siteyi gördüm sizi gördm soru hakkım varmış bana cvp verirseniz çok sevinirim benm sıkıntım kendimle hani kendmi çok üzüyorum her şeyi kafama takıorum bazen bazı kişileri saçma şeyler yüüzne kıskanıorum ama kıskancak şey olmadğını biiliyorum , kafama her şeyi takmak istemiyorum rahat takılmak he diyip geçmek istyorum üzülmek istemiorum artık başkları yüzüne değer veripte değer kaybetmek istemiorum burdan anlatabildiğim kısa ve öz derdim lütfen bana yardımcı olurmusunuz adım ensar 19 yaşndayım.. cvpınızı bekliorum

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
necla gencer (mavihayat) tarafından 30 Ağustos, 2011 - 09:56:06 tarihinde Uzm. Dr. Dilek Türkoğlu isimli uzmana sorulmuş.

Hocam öncelikle kolya gelsin..Ben 29 yaşında 4 çocuk annesiyim evleneli 11 yıl oldu.Sorunum ise eşimin aşırınında üstünde kıskançlığı artık bu çekilmez bi hal aldı.Ben 24 saat hiç ama hiç dışarı çıkmayan bir kadınım nişanlandığımızdan beri 24 saat hep dört duvar arasındatıpkı bir mahkum gibi geçti hayatım bıktım aretık hocam bunlara rağmen hala kıskanıyo hala binbir şüpheyle bakıyo bi duşa girsem niye duş aldın bişeymi var yada bi parfüm sıksam niye parfüm sıktın bişeymi vbar diyo gözleri tabiri caizse yerinden fırlıyo aşşağılayıcı tavırlarıda var hocam bi konu hakkında yorum yapsam sen sus herşeye karışma kadın başınla ben varken sana laf düşmez diyo.Akarabalarım benle konuşup sohbet edemiyo eşimin yüzünden deliricem demiyorum çünki korkarım delirdim hocam sürekli ölümü düşünüyorum yada alıp başımı gitmeyi ama çocuklarım var onlar hiç gözümün önünden gitmiyo hocam zaten eşimde onları koz olarak kullanıyo üstüme geldikçe geliyo.Şimdide tek eylencem olan bilgisayarada 50 tane program yüklemiş hocam her işten geldiğinde nette nerelere girmişim neler yazmışım nelere bakmışım oturup tek tek onları okuyo hiç dışarı çıkmadan bütün günüm 4 çocukla evde geçiyor bide eşim bunaltıyo ne yapıyım hocam neolur bi yol gösterin ne yapsam bi çıkış yolu bulamıyorum nefes alamıyorum benim eşim sadece kendi istekleri doğrultusunda yaşamamı istiyor benim bir duygum bir düşüncem yokmu hocam benliğimi alıyo elimden ben ben olarak değil eşimin kuralları doğrultusunda yaşıyıorum ve böyle yaşamak istemiyorum kendime zarar vericem böyle giderse..

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
necla gencer (mavihayat) tarafından 26 Ağustos, 2011 - 12:05:39 tarihinde SHU. Melis ACAR isimli uzmana sorulmuş.

Hocam öncelikle kolay gelsin. Benim sorunum eşimle 29 yaşında bayanım 18 yaşında evlendim 4 tane çocuğum var sorunum eşimin aşırı kıskançlığı ve tutuculuğu bu kıskançlık gün geçtikçe artmakda herşeyden kıskanıyor herşeyi yanlış anlıyor akrabalarımla iletişimim kalmadı arkaş zaten yok 24 saat evden hiç çıkmıyorum hocam sürekli evdeyim bu 11 yıldır böyle ben şukadarını söyleyim hocam bi parfüm kullansam neoldu niye parfüm sıktın yada duşa girsem neden duş aldın bişeymi var diyo hayatımı zindan ediyor kafayı yemek üzereyim hocam ben kendime zarar vermekten korkuyorum ne yapacağımı şaşırdım nefes alamıyorum lütfen bana yardımcı olurmusunuz çok rica ediyorum teşekkürler..

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
cansu soydan (cansu) tarafından 24 Ağustos, 2011 - 22:32:51 tarihinde Psk. SEVGİ KESKE isimli uzmana sorulmuş.

ben 18 yaşında öğrenciyim size danışmak istedğim bir konu var yardımcı olursanız sevinirm.. ya ben sürekli ağlıyorum yani normal değil kavga ederken bile ağlyorm içimdn gelen bişey kendimi tutamyrm.birşey söylerken ağlıyorum bunun çözümü varmıdır acaba bende sıkıldım artık bu olaydan dalga konusu oluyor :(

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
n ctlglu (biber_fifi) tarafından 24 Ağustos, 2011 - 22:22:30 tarihinde Uzm. Dr. Dilek Türkoğlu isimli uzmana sorulmuş.

Sayın hocam,
Ben 24 yaşında bekar bir anaokulu öğretmeniyim. alında branşım çocuk gelişimi ve eğitimi. ben bu işi severek ve isteyerek yapmıyorum. küçüklüğümden beri baba mesleği olan polisliği istiyordum lakin babam müsade etmedi. ben de mecburen kız meslek lisesi ve ardından bu bölümü okudum. etrafımda bana rehberlik edecek bir öğretmen ya da uzman yoktu. ünv yi 2008 de bitirdim pomem polis alımlarını deniyorum lakin matematik yapamadığım için kpss puanım da yeterli olmuyor. anasınıfına girdiğimde boğuluyor gibi oluyorum. tahammül edemiyorum. oyuncakları süsleri herşeyi parçalamak istiyorum. çocuklara karşı hissiz ruhsuz bakıyorum. bu sene kız mesl lisesinde mud. yrdlıgı yaptım. bu beni biraz olsun rahatlattı ama atama alanım okul öncesi gözüktüğünden milli eğitim sadece 1 yıllığına orada görevlendirdi beni. lisede olamamak ve daha da önemlisi polis olamamam beni hayattan soğuttu. 24 yaşındayım ama hayattan hiçbir zevk almıyorum. para umrumda değil, gezmiyorum eğlenemiyorum aileme babama beni zorla bu yola soktuğu için aşırı tepkiler veriyorum. gülemiyorum. sürekli ağlama gerginlik ve sinir hali var üzerimde. okulu görmeye ve çocuk sesine tahammül edemiyorum. aslında çocukları severdim hep ama bu işi sevmeyerek yapmam beni herşeyden soğuttu. sevgilimle bile çok kötü zamanlar yaşıyorum. sevgilim ve ailem nankör olduğumu hiçbir şeyin beni mutlu edemeyeceğini söyleyip suçluyorlar. herşey para demek değil ki... hayatta tek istediğim polis olmaktı. hala uğraşıyorum ama içinde bulunduğum bu psikolojik durum beni hayattan koparma noktasına getirdi. ne yapacağımı bilemiyorum. ufak da olsa bana yardımcı olursanız sevinirim hocam. insanın ideaya ulaşma arzusunun bu denli tepkimelere yol açması dah ada önemlisi çevrenin onu nankör olarak nitelendirmesi çok üzücü. yardımlarınızı önerilerinizi bekliyor, şimdiden teşekkür ediyorum. iyi çalışmalar.

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
n ctlglu (biber_fifi) tarafından 24 Ağustos, 2011 - 22:19:52 tarihinde Uzm. Dr. Dilek Türkoğlu isimli uzmana sorulmuş.

Sayın hocam,
Ben 24 yaşında bekar bir anaokulu öğretmeniyim. alında branşım çocuk gelişimi ve eğitimi. ben bu işi severek ve isteyerek yapmıyorum. küçüklüğümden beri baba mesleği olan polisliği istiyordum lakin babam müsade etmedi. ben de mecburen kız meslek lisesi ve ardından bu bölümü okudum. etrafımda bana rehberlik edecek bir öğretmen ya da uzman yoktu. ünv yi 2008 de bitirdim pomem polis alımlarını deniyorum lakin matematik yapamadığım için kpss puanım da yeterli olmuyor. anasınıfına girdiğimde boğuluyor gibi oluyorum. tahammül edemiyorum. oyuncakları süsleri herşeyi parçalamak istiyorum. çocuklara karşı hissiz ruhsuz bakıyorum. bu sene kız mesl lisesinde mud. yrdlıgı yaptım. bu beni biraz olsun rahatlattı ama atama alanım okul öncesi gözüktüğünden milli eğitim sadece 1 yıllığına orada görevlendirdi beni. lisede olamamak ve daha da önemlisi polis olamamam beni hayattan soğuttu. 24 yaşındayım ama hayattan hiçbir zevk almıyorum. para umrumda değil, gezmiyorum eğlenemiyorum aileme babama beni zorla bu yola soktuğu için aşırı tepkiler veriyorum. gülemiyorum. sürekli ağlama gerginlik ve sinir hali var üzerimde. okulu görmeye ve çocuk sesine tahammül edemiyorum. aslında çocukları severdim hep ama bu işi sevmeyerek yapmam beni herşeyden soğuttu. sevgilimle bile çok kötü zamanlar yaşıyorum. sevgilim ve ailem nankör olduğumu hiçbir şeyin beni mutlu edemeyeceğini söyleyip suçluyorlar. herşey para demek değil ki... hayatta tek istediğim polis olmaktı. hala uğraşıyorum ama içinde bulunduğum bu psikolojik durum beni hayattan koparma noktasına getirdi. ne yapacağımı bilemiyorum. ufak da olsa bana yardımcı olursanız sevinirim hocam. insanın ideaya ulaşma arzusunun bu denli tepkimelere yol açması dahada önemlisi çevrenin onu nankör olarak nitelendirmesi çok üzücü. yardımlarınızı önerilerinizi bekliyor, şimdiden teşekkür ediyorum. iyi çalışmalar.

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
"Gizli Üye" tarafından 22 Ağustos, 2011 - 00:04:40 tarihinde Uzm. Dr. Sümer Öztanrıöver isimli uzmana sorulmuş.

merhaba dokdor hanım.benim aslında bir sorunum yok öle kalıcı ama hemen her şeye sinirlenip her an her şeyi yapıyorum.daha sonrada bundan pişman oluyorum ama nafile.iş işten geçmiş oluyor.evdekılerede zararım oluyor.aceba bunun çözümü olabılırmı.

Uzmanımızın Verdiği Cevabı Okuyun
 
 
 
 
Üye olmak istiyorum   Şifremi unuttum
    Aktivasyon kodu
En Popüler Yazılar
1
Tuba Erzan tarafından yazılmış
 
2
Sedar Ertaş tarafından yazılmış
 
3
Filiz Olcayto tarafından yazılmış
 
4
Mehmet Kartal tarafından yazılmış
 
5
Gamze Yildirimli tarafından yazılmış
 
En Popüler Sorular
1
"Gizli Kullanıcı" tarafından Uzm. Psk. Handan Ergün isimli uzmanımıza sorulmuş.
 
 
2
"Gizli Kullanıcı" tarafından Psk. ŞENEL KARAMAN isimli uzmanımıza sorulmuş.
 
 
3
"Gizli Kullanıcı" tarafından Davranış Bilimleri Enstitüsü isimli merkeze sorulmuş.
 
 
4
almina rosse tarafından Davranış Bilimleri Enstitüsü isimli merkeze sorulmuş.
 
 
5
roza tarafından PDR Asuman Turhan isimli uzmanımıza sorulmuş.